ماشین مجازی و Kubernetes چه نقشی در زیرساخت دارند؟
ماشین مجازی و Kubernetes میتوانند در یک زیرساخت کنار هم کار کنند. ماشین مجازی «VM» محیطی با سیستمعامل مهمان فراهم میکند و Kubernetes استقرار و اجرای بارهای کاری کانتینری را هماهنگ میکند. گرههای یک خوشهٔ Kubernetes میتوانند خودشان ماشین مجازی باشند. با KubeVirt، تیم زیرساخت میتواند چرخهٔ عمر VMها را هم از طریق Kubernetes مدیریت کند.
انتخاب محیط اجرا بر اساس نیاز برنامه
سازندهٔ یک نرمافزار مالی قدیمی ممکن است آن را فقط روی نسخهٔ مشخصی از ویندوز پشتیبانی کند. یک سرویس جدید هم ممکن است برای انتشار بهصورت کانتینری طراحی شده باشد. برای انتخاب محیط اجرای هر برنامه، ابتدا وابستگیهای نرمافزار و مسئول نگهداری آن را مشخص کنید.

گزارش بنیاد لینوکس دربارهٔ جایگاه ماشین مجازی
گزارش بنیاد لینوکس دربارهٔ ماشینهای مجازی و بارهای کاری عاملمحور در ۹ نوامبر ۲۰۲۶ منتشر شد. این پژوهش با حمایت CNCF و Broadcom انجام شد و بر ۴۹۲ پاسخ معتبر از پیمایش سپتامبر ۲۰۲۶ تکیه دارد.
- ۵۳ درصد از برنامههای عملیاتی سازمانهای بررسیشده، بهطور میانگین روی ماشینهای مجازی اجرا میشدند.
- ۷۱ درصد از ۴۲۶ پاسخدهنده انتظار داشتند سهم برنامههای روی ماشین مجازی در ۱۲ ماه آینده در همان بازه بماند.
- ۶۱ درصد از پاسخدهندگان گفتند تیمهای مدیریت ماشین مجازی و کانتینر همکاری فعال دارند یا کاملاً یکپارچهاند.
این اعداد به نمونهٔ پیمایش مربوطاند، گزارش سهم برنامههای عملیاتی روی VM را اندازه گرفته است. ترکیب سایر محیطهای اجرا و نحوهٔ چیدمان کانتینرها و VMها در لایههای زیرساخت خارج از دامنهٔ این سنجش بود.
تفاوت ماشین مجازی و کانتینر در انتخاب محیط اجرا
هر ماشین مجازی میتواند سیستمعامل و کرنل مهمان خودش را داشته باشد. کانتینرهای لینوکسی معمولاً از کرنل مشترک میزبان استفاده میکنند. اگر سازندهٔ نرمافزار پشتیبانی را به سیستمعامل یا درایور مشخصی مشروط کرده است، پیش از انتخاب معماری، سازگاری محیط اجرا را بررسی کنید. برای برنامههای کانتینری هم از ابتدا محل ذخیرهٔ داده و روش بهروزرسانی را مشخص کنید.
جدول زیر معیارهای انتخاب بین ماشین مجازی و کانتینر را خلاصه میکند:
| نیاز برنامه | گزینهٔ قابل بررسی | معیار ارزیابی |
|---|---|---|
| سیستمعامل یا کرنل مستقل | ماشین مجازی | سازگاری نرمافزار و درایور، شرایط پشتیبانی سازنده |
| بستهبندی یکسان و انتشار مکرر | کانتینر | دادهٔ پایدار، دسترسی شبکه و فرایند انتشار |
| استقرار کانتینری با جداسازی مبتنی بر VM | کانتینر داخل ماشین مجازی | مصرف منابع و مسئول نگهداری هر لایه |
| اجرای کوتاهمدت کد تولیدشده توسط عامل | محیط اجرای محصور یا MicroVM | دسترسی شبکه، حفاظت از اطلاعات محرمانه و پاکسازی محیط |

مدیریت ماشین مجازی در Kubernetes با KubeVirt
KubeVirt امکان تعریف، اجرا و مدیریت ماشینهای مجازی را در Kubernetes فراهم میکند. طبق صفحهٔ رسمی پروژه در CNCF، این پروژه در ۴ نوامبر ۲۰۲۶ به سطح Graduated رسید. این عنوان سطح بلوغ پروژه را در چارچوب CNCF مشخص میکند.
تیم زیرساخت میتواند مشخصات VM، از منابع پردازشی تا اتصال شبکه، را از طریق رابط Kubernetes تعریف کند. اجرای ماشین همچنان به لایهٔ مجازیسازی وابسته است و بهروزرسانی و بازیابی سیستمعامل مهمان هم باید در برنامهٔ نگهداری بماند. جزئیات تعریف و مدیریت ماشینهای مجازی در مستندات KubeVirt آمده است.
برای بررسی این معماری، به دو سؤال پاسخ دهید. ماشین مجازی چگونه اجرا و از سایر بارهای کاری جدا میشود؟ چرخهٔ ایجاد، تغییر و حذف آن چگونه مدیریت میشود؟
مدرنسازی مدیریت VM با قالب و خودکارسازی
برای کاهش کار دستی در ساخت ماشینهای مجازی، از قالبهای تأییدشده استفاده کنید و سیستمعامل، منابع و سطح دسترسی را از پیش مشخص کنید. در مدیریت اعلامی، ابزار وضعیت فعلی را با تنظیمات تعریفشده تطبیق میدهد. در GitOps میتوان تغییرات را پیش از اعمال بازبینی کرد. برای شروع این موارد را در نظر بگیرید:
- قالب VM را با نسخهٔ سیستمعامل و تنظیمات پایهٔ مصوب تعریف کنید.
- سهمیهٔ پردازنده، حافظه و فضای ذخیرهسازی هر تیم را تعیین کنید.
- هنگام ایجاد هر محیط موقت، مالک و تاریخ بازبینی آن را ثبت کنید.
- مجوز تغییر، نتیجهٔ اجرا و روش بازگشت را در سوابق کار ثبت کنید.
اثر خودکارسازی را با زمان تحویل ماشین مجازی، تعداد مراحل دستی و نتیجهٔ آزمون بازیابی بسنجید. همین معیارها برای ارزیابی تغییرات در زیرساخت فعلی یا برنامهریزی برای مدیریت VMها از طریق Kubernetes کاربرد دارند.

جداسازی عاملهای هوش مصنوعی در محیط اجرا
عامل هوش مصنوعی میتواند کد تولید کند، فرمان اجرا کند یا با مرورگر و فایلها کار کند. برای انتخاب محیط اجرای عامل، بررسی کنید عامل و کدی که اجرا میکند به چه دادهها، ابزارها و سرویسهایی دسترسی دارند، بهویژه زمانی که عامل ورودی بیرونی دریافت میکند. ماشین مجازی یا MicroVM میتواند به جداسازی این محیط کمک کند.
در پژوهش بنیاد لینوکس، ۳۴ درصد از پاسخدهندگان در سازمانهایی که استفاده از VM را گسترش میدادند، هوش مصنوعی و بارهای کاری عاملمحور را از دلایل این گسترش دانستند. در محیط جداشده نیز مجوزهای عامل را به مخازن، فایلها و سرویسهای لازم برای اجرای همان وظیفه محدود کنید.
کاربرد کانتینر داخل VM در زیرساخت سازمانی
در این ترکیب، تصویر کانتینر برنامه و وابستگیهای آن را برای استقرار بستهبندی میکند و ماشین مجازی سیستمعامل و منابع اجرای آن را فراهم میکند. برای نمونه، تیم میتواند گرههای Kubernetes را روی VMها اجرا کند و منابع هر گره را در لایهٔ مجازیسازی تنظیم کند.
مشخص کنید چه کسی میزبان، سیستمعامل مهمان و تصویر کانتینر را بهروزرسانی میکند. محل ذخیرهٔ دادهٔ پایدار و مسئول بازیابی هر بخش را هم پیش از تحویل سرویس تعیین کنید.

خودکارسازی در خدمت استقلال زیرساخت
در یک دیتاسنتر داخلی هم میتوان از شیوههای Cloud Native مانند رابطهای برنامهنویسی، قالبهای تکرارپذیر و استقرار خودکار استفاده کرد. برای ارزیابی استقلال عملیاتی، بررسی کنید در زمان قطع ارتباط بیرونی کدامیک از این عملیات همچنان در دسترساند.
در آزمون قطعی، یک نشست مدیریتی تازه آغاز کنید و دریافت بسته، دسترسی به مخزن تصاویر، اعتبارسنجی مجوزها و بازیابی یک سرویس را بیازمایید. نتیجه مشخص میکند کدام مرحله به سرویس بیرونی وابسته است و رسیدگی به آن بر عهدهٔ چه تیمی است.
ارزیابی PVM در پایلوت زیرساخت سازمانی
برای ارزیابی سامانهٔ مجازیسازی سرور PVM، سرویسی انتخاب کنید که نمایندهٔ بارهای کاری موجود باشد. سیستمعامل، منابع و وابستگیهای شبکه را ثبت کنید و روش پشتیبانگیری و سقف توقف مجاز سرویس را پیش از پایلوت مشخص کنید.
در پایلوت، سازگاری برنامه را بررسی کنید و زمان بازگشت سرویس را پس از یک اختلال آزمایشی اندازه بگیرید. اگر Kubernetes یا ابزارهای خودکارسازی در طرح هستند، پیشنیازها و دامنهٔ پشتیبانی معماری ترکیبی را مشخص کنید و آن را در سناریوی جداگانهای بیازمایید.

معیارهای تصمیم معماری برای هر سرویس
پیش از انتخاب ابزار، برای هر سرویس یک برگهٔ کوتاه آماده کنید. این برگه باید نیازهای محیط اجرا و مسئولیتهای عملیاتی تیم را روشن کند.
- وابستگی برنامه به سیستمعامل، تجهیزات و سرویسهای دیگر را ثبت کنید.
- سطح جداسازی و مسیرهای مجاز دسترسی شبکه را برای سرویس تعیین کنید.
- حد تحمل توقف سرویس و از دست رفتن داده را پیش از آزمون مشخص کنید.
- مسئول پایش، بهروزرسانی و بازیابی هر سرویس را از ابتدا تعیین کنید.
- اثر تغییر محیط اجرا را بر زمان تحویل یا بازیابی سرویس اندازه بگیرید.
با این اطلاعات میتوانید مشخص کنید کدام سرویس مستقیماً روی ماشین مجازی اجرا شود، کدام سرویس بهصورت کانتینری روی VM یا میزبان فیزیکی مستقر شود و کدام وظیفه به محیطی با جداسازی بیشتر نیاز دارد.