وقتی تغییر لایسنس به یک سیگنال زیرساختی تبدیل می‌شود

تغییر مدل لایسنس VMware در Azure، در نگاه اول یک خبر تجاری درباره نحوه ارائه Azure VMware Solution (AVS) به نظر می‌رسد؛ اما اگر این تغییر را به‌عنوان یک سیگنال راهبردی برای زیرساخت و در کنار تحولات VMware پس از مالکیت Broadcom بررسی کنیم، تصویر مهم‌تری نمایان می‌شود:
مدل VMware در حال تغییر است و مسئله دیگر فقط انتخاب یک نرم‌افزار مجازی‌سازی نیست؛ بلکه میزان وابستگی سازمان به یک مدل تجاری، یک اکوسیستم و تصمیم‌های آینده یک Vendor نیز اهمیت پیدا کرده است.

مدل جدید لایسنس AVS در Azure

مایکروسافت مدل قدیمی AVS را برای استقرارهای جدید کنار گذاشته و مشتریان اکنون باید لایسنس VMware Cloud Foundation (VCF) را مستقیماً از Broadcom تهیه کنند. براساس مستندات رسمی مایکروسافت، از ۱ نوامبر ۲۰۲۵ استقرارهای جدید Azure VMware Solution فقط با مدل Portable VCF انجام شده است و برای برخی استقرارهای موجود نیز مهلت انتقال در سال‌های ۲۰۲۶ و ۲۰۲۷ تعیین شده است؛ تغییری که نشان‌دهنده حرکت VMware به سمت مدل جدید لایسنس و VCF است.

حرکت VMware به سمت مدل تجاری VCF

پس از خرید VMware توسط Broadcom، VCF به محور اصلی مدل تجاری و زیرساخت ابری این شرکت تبدیل شده و بسیاری از قابلیت‌ها و سیاست‌های لایسنس نیز در همین چارچوب تعریف می‌شوند؛ بنابراین، تغییرات اخیر Azure را می‌توان بخشی از یک روند بزرگ‌تر دانست:
VMware دیگر صرفاً یک Hypervisor نیست؛ بلکه بخشی از یک پلتفرم و مدل تجاری گسترده‌تر شده است. برای مدیران زیرساخت، این یعنی در انتخاب فناوری باید علاوه بر قابلیت‌های فنی، مسیر آینده Vendor را نیز در نظر گرفت.

این تغییر به معنای ضعف VMware نیست

این تغییر به معنای نامناسب بودن VMware یا بی‌کاربرد شدن Azure VMware Solution نیست؛ AVS همچنان برای سازمان‌هایی که قصد اجرای Workloadهای VMware در Azure را دارند، یک راهکار مهم است. نکته اصلی این است که انتقال زیرساخت به Cloud الزاماً وابستگی به VMware را از بین نمی‌برد.

• تغییر محل اجرا: انتقال Workloadها به Azure، محل اجرای زیرساخت را تغییر می‌دهد؛ اما الزاماً وابستگی فنی و تجاری به VMware را کاهش نمی‌دهد.
• تداوم وابستگی: حتی در Azure، بخشی از فناوری، لایسنس و مدل تجاری همچنان می‌تواند به VMware و Broadcom وابسته باقی بماند.

از مقایسه VMware و رقبا تا ارزیابی استقلال زیرساختی

سال‌ها انتخاب یک پلتفرم مجازی‌سازی بیشتر بر معیارهایی مانند کارایی، امکانات، سهولت مدیریت و هزینه لایسنس استوار بود. این معیارها همچنان مهم‌اند؛ اما برای زیرساخت‌های حیاتی کافی نیستند. امروز سازمان باید علاوه بر قابلیت‌های فنی، میزان وابستگی خود به مدل تجاری، سیاست‌های لایسنس و تصمیم‌های آینده Vendor را نیز ارزیابی کند.

• در چنین شرایطی، سؤال فقط این نیست که «کدام محصول بهتر است؟»؛ بلکه باید پرسید:
  • مدل تجاری: آیا تغییر سیاست فروش یا لایسنس، آزادی انتخاب سازمان را محدود می‌کند؟
  • توسعه زیرساخت: آیا افزایش ظرفیت بدون وابستگی به تصمیم Vendor امکان‌پذیر است؟
  • مسیر جایگزین: آیا مهاجرت به پلتفرم دیگر با هزینه و ریسک قابل‌مدیریت ممکن است؟
  • تصمیم‌گیری: آیا مسیر آینده زیرساخت همچنان در اختیار و کنترل خود سازمان است؟

استقلال زیرساختی؛ توان حفظ حق انتخاب

استقلال زیرساختی به معنای کنار گذاشتن فناوری‌های خارجی یا توقف استفاده از محصولات بین‌المللی نیست؛ بلکه یعنی سازمان در صورت تغییر شرایط، همچنان حق انتخاب و قدرت تصمیم‌گیری داشته باشد و تصمیم‌های بیرونی نتوانند مسیر آینده زیرساخت را به‌شدت محدود کنند.

در نهایت، استقلال زیرساختی یعنی سازمان فقط یک فناوری در اختیار نداشته باشد؛ بلکه در زمان تغییر شرایط، امکان واقعی تغییر مسیر نیز داشته باشد.

چرا این موضوع برای سازمان‌های ایرانی مهم‌تر است؟

برای سازمان‌هایی که با محدودیت‌های تجاری، دشواری پرداخت بین‌المللی یا محدودیت دسترسی به خدمات مواجه‌اند، وابستگی فناوری ابعاد گسترده‌تری پیدا می‌کند. در چنین شرایطی، وابستگی فناوری فقط به هزینه محدود نمی‌شود و می‌تواند در چند لایه مختلف، ریسک سازمان را افزایش دهد:

به همین دلیل، برای زیرساخت‌های حیاتی داشتن یک مسیر جایگزین واقعی صرفاً یک انتخاب فنی نیست؛ بلکه بخشی از مدیریت ریسک و حفظ قدرت تصمیم‌گیری سازمان است.

جایگزین واقعی؛ یعنی داشتن حق انتخاب

یک جایگزین واقعی فقط محصولی با قابلیت‌های مشابه نیست؛ بلکه باید در زمان تغییر شرایط، حق انتخاب سازمان را حفظ کند و امکان تغییر مسیر را با هزینه و ریسک قابل‌مدیریت فراهم سازد. ارزش یک گزینه جایگزین زمانی مشخص می‌شود که سازمان بتواند بدون وابستگی کامل به تصمیم‌های یک Vendor، مسیر آینده زیرساخت خود را کنترل کند.

• کاهش وابستگی: سازمان به تصمیم‌های یک Vendor محدود نماند.
• امکان مهاجرت: تغییر پلتفرم با هزینه و ریسک قابل‌مدیریت انجام شود.
• حفظ انعطاف: تغییر شرایط، مسیرهای فنی سازمان را مسدود نکند.
• قدرت تصمیم‌گیری: آینده زیرساخت همچنان در اختیار خود سازمان باشد.

وبینار مرتبط را مشاهده کنید: آینده مجازی‌سازی؛ از VMware تا مسیرهای جایگزین

رادار آوید؛ یک تغییر کوچک با یک پیام بزرگ

تغییر Azure VMware Solution فقط یک موضوع لایسنس نیست؛ بلکه یادآوری می‌کند که تصمیم‌های زیرساختی نباید صرفاً براساس قابلیت‌های امروز یک محصول گرفته شوند. امروز موضوع VMware است و فردا ممکن است هزینه، قرارداد، پشتیبانی یا دسترسی به فناوری تغییر کند.

سؤال اصلی این است: «اگر شرایط فردا تغییر کند، آیا ما هنوز حق انتخاب داریم؟» شاید استقلال زیرساختی از همین‌جا آغاز شود؛ از اینکه سازمان بداند چه میزان از آینده زیرساخت خود را واقعاً در اختیار دارد.

اگر رادار قبلی آوید را از دست داده‌اید، روایت آن تهدید را نیز بخوانید.